کاشی کاری سنتی

کاشی کاری سنتی

یکی از هنرهای سنتی تزیینی – کاربردی ایران کاشی کاری سنتی نام دارد . استفاده از آجرهای لعاب دار، یکی از تحولات زیبا در امر معماری بوده که سبب رواج کاشی های زیبا شد که به مرور زمان با تغییر و تحولاتی که در امر ساخت آن بوجود آمد به صورتی که امروزه شاهد آن هستیم در آمده است . در قرن ششم هجری، کاشی هایی با لعاب های فیروزه ای و لاجوردی با محبوبیتی روزافزون روبه رو شد و به صورت گسترده در کنار آجرهای بدون لعاب به کار گرفته شد .این هنر – صنعت از هنرهای تزیینی وابسته به معماری سنتی ایران بوده و امروزه در بناهای جدید هم کاربردهای زیادی دارد . کاشی کاری سنتی را بر حسب نوع تولید به گروه های زیر تقسیم می کنند : آجرهای بدون لعابکاشی معلقی، کاشی معرق، کاشی هفت رنگ، کاشی زرین فام و کاشی مینایی . شاید بتوان تاریخچه کاربرد آجرلعاب دار را به زمان بابلیان و به تاریخ هزاره دوم پیش از میلاد ارتباط داد . در ایران نمونه هایی از زمان هخامنشیان در ساختمان های فلات ایران به ویژه شوش و تخت جمشید دیده می شود . تا اوایل قرن هفتم هجری، ماده مورد استفاده برای ساخت کاشی ها گل بود اما در قرن ششم هجری، یک ماده دست ساز که به عنوان خمیر سنگ یا خمیر چینی مشهور است، معمول شد و در دوره حکومت سلجوقیان تولید کاشی توسعه خیره کننده ای یافت که مرکز اصلی آن شهر کاشان بود . در این دوران از سه تکنیک لعاب تک رنگ، رنگ آمیزی مینایی برروی لعاب و رنگ آمیزی زرین فام برروی لعاب استفاده می شد .